Połowa roku, niby lato, wakacje, czas urlopu i ogólnej ściemy więc kolejne wyroby powinny się sypać jak z rękawa… No fajnie by było. W korpo to czas budżetów i zastępowania osób na urlopach, co oznacza nadgodziny i brak czasu. No, ale kim by byli domowi rzemieślnicy-hobbyści gdyby nie potrafili znaleźć tak zwanego międzyczasu?

Dzisiaj skórzany pasek do spodni w kolorze orzechowym, jak poprzedni, ale inaczej malowany i wykańczany.

Przygotowanie skóry

Od technicznej strony trochę różnic w porównaniu do poprzedniego wyrobu. Połówka bydlęca, którą obecnie eksploatuję topnieje w oczach, dociąłem się już do części skóry zwanej kruponem. Skóra jest regularna, zwarta. Dobrze nadaje się na paski. Oczywiście garbowanie roślinne i polskie pochodzenie.

Przed wycięciem paska wykonałem parę testów na skrawkach, ponieważ chcę zwalczyć taki nieprzyjemny problem jak pozostawanie na skórze plam od wody. Skóra, której używam wydaje się szczególnie wrażliwa. Testy ze skrawków pokazały, że po dokładnym zamoczeniu i wyschnięciu kawałka skóry, kolejne skropienie jej wodą owszem zwilży lico, ale po wyschnięciu już nie ma śladu po kroplach. Idąc tym tropem wyciąłem odpowiedni kawałek na pasek i porządnie go wymoczyłem w zwykłej kranówce. Dwa dni się suszyło.

Koloryzacja

Następnie malowanie Fiebing’s kolor Walnut w tej lepszej wersji Oil Dye. Malowane szerokim pędzlem dla uzyskania w miarę jednolitego koloru. To właśnie mi się podoba w zabawie w ręczne malowanie, maszyna nie zrobi inaczej za każdym razem. Mi wystarczy inny pędzel albo gąbka, farba ta sama, a wygląd/styl całkiem inny. Następnie mieszanka woskowo – tłuszczowa dodatkowo utwardzona woskiem carnauba, nakładana na gorąco, ten punkt jest ważny, ponieważ nadał paskowi ciekawej właściwości, o tym za chwilę. Dalej ta sama mieszanka w 2 warstwach i trochę czasu, aż na słońcu ładnie wsiąknie. Krawędzie wyszlifowane papierami do gradacji 400 na sucho, później tak jak w poprzednim pasku farbowane rozcieńczoną w denaturacie farbą w tym samym kolorze. Na koniec guma tragakantowa na krawędzie razem z polerką drewienkiem, a na wierzch paska Eco Flo Satin Shene. Taki pół matowy środek przeciw brudkowi i wilgoci w 2 warstwach.

Okucia i tłoczenia

Klamerka rymarska w kolorze srebrnym, solidna i łaskawa dla skóry, bo dzięki temu, że na końcu ma kółeczko, a nie ostre zakończenie, skóra będzie się mniej odgniatać w miejscu zapięcia. Klamerka wszyta ręcznie, razem ze szlufką. Jedna szlufka zamontowana na stałe, druga luźna, jakby była potrzebna, to jest. Od spodu inicjały i logo domowego warsztatu. Jestem w połowie zadowolony z tego jak się odbiło, bo mi się stempelek nierówno nagrzał, a testowałem na małym kawałku, którym sprawdziłem tylko tą mocniej nagrzana część. Połowa drzewka jest ładnie odciśnięta, połowa trochę niewyraźnie. Wniosek, nagrzanie stempelka sprawdzaj na kawałku skóry odpowiadającym jego wielkości. Na szczęście to chyba jedyny mankament, a świadomość przyczyny niepowodzenia, to chyba z 25% przyszłego sukcesu. Zapinanie paska na jedną z 3 dziurek* wykonanych przy pomocy wybijaka, w porównaniu z „rewolwerowym” dziurkaczem daje lepszą krawędź.

Specjalna właściwość

Pasek jest ogólnie brązowy, ale jak się go pozagina to daje o sobie znać woskowa część mieszanki nakładanej na gorąco. Wniknęła ona dość głęboki, tak że nie da się jej zetrzeć i utworzyła powłokę zaraz nad farbą. W miejscu zgięcia robi się jaśniejszy, bo twarda woskowa powłoka pęka i zostawia na licu ciekawe wzorki. Jak tylko Satin Shene się wytrze, to można sobie „sterować” kolorem paska, pozaginać i mieć coś bardziej vintage, a jak się znudzi to delikatnie natłuścić i kolor się wygładzi. Póki co jest wstępnie pozginany, żeby był ciekawszy, a 2 warstwy finiszu dają bardzo ładny, acz nie ostentacyjny połysk.

Idę kończyć drugi pasek, później jeszcze wrzucę posta o projekciku ze skrawków – pokrowcu na zapalniczkę.

*Przed obiadem, normalnie, po obiedzie/w kalesonach 🙂