Kto zaglądał na stronę „o mnie” lub mnie zna, wie że zwykle mam przy sobie jakieś pióro, a najczęściej dwa. Korzystając z chwili wolnego od pracy na etacie, postanowiłem robić sobie wolne w urodziny 🙂 uzupełniam wpisy na blogu.

Poniżej para fotek mojego etui na pióra. Mieści dwie sztuki, nawet takich dużych i grubych. Rozmiar jest znacznie większy niż to co teraz jest w sklepach z akcesoriami skórzanymi, ale do etui od znanej polskiej firmy nie mogę bezpiecznie wcisnąć 2 dużych piór, mimo, że zostało uszyte na 2 pisadła. Krawędzie są dość szerokie co pozwala na ochronę zawartości w razie upadku. Moje etui inspirowane jest starym wzorem, kiedyś podobną rzecz miał ktoś na aukcji Pelikana albo Montblanca z lat 40′, utkwiło mi to w pamięci i kiedy robiłem już coś dla siebie, to postawiłem na taki właśnie wzór, prawie jak rekonstrukcja historyczna.

Skóra to jucht garbowany roślinnie. Wypukłości powstałe w wyniku formowania na mokro i utwardzenia kształtu w piekarniku. Etui jest już trochę przyciemnione, od codziennego użytkowania i wielokrotnego już natłuszczania. Nie stosowałem jednak wosku ani środków zamykających pory więc struktura skóry jest otwarta – czyli podatna na patynowanie. Przeszycia wykonałem ręcznie, drobnym ściegiem, cienką nicią po obwodzie i miejscowo między piórami, żeby kształt w tym miejscu był ładniejszy. Język doszywany do korpusu.

Pamiętam, że wtedy gdy wykonywałem to etui dopiero zaczynałem, kupowałem skóry w kawałkach do 0,5mkw skupiałem się mocno, aby zagospodarować każdy skrawek, a tam gdzie mogłem uciąć trochę mniej, zawsze ciąłem mniej. Nie ma porównania do aktualnych zakupów po 3-5mkw na raz. Ze skrawków robię zawieszki ze swoim logo, też nic się nie marnuje, ale dostępność materiałów nie wpływa już na to jak projektuję swoje wyroby.

Wracając już z manowców dygresji, jeszcze słów kilka o etui. Krawędzie pociemniały od natłuszczania, zostały też ręcznie wypolerowane. Język trzyma się na pasku naszytym na część zasadniczą. Został on pofarbowany na kolor ciemny brąz.